De term ' Timeboxing' kom ik de laatste tijd wel erg vaak tegen. Ook zelf toegepast met het doel om bij het behalen van een mijlpaal extra te benadrukken dat de datum niet overschreden mag worden en dat we eventueel consessie moeten doen in functionaliteit en kwaliteit bij het niet halen van de deadline. Er bleef hierbij wel iets knagen of ik het wel goed heb toegepast. Timeboxing is toch vooral een techniek die het mogelijk maakt om van voortschrijdend inzicht te profiteren zonder dat dat ten koste gaan van de planning. Vooral de term voortschrijdend inzicht is voor mij een nieuw inzicht.
Timeboxing
Bij timeboxing is de tijd leidend in plaats van kwaliteit en functionaliteit, en wordt gewerkt volgens strak geplande activiteitencycli die concrete producten opleveren. De gehele projectperiode wordt opgedeeld in zogenaamde timeboxes of iteraties: stappen in de ontwikkelingen van een product. Een timebox is kort en worden beschouwd als een miniproject, waarbij aan het eind een deel van het producten wordt opgeleverd. Aan het einde van een timebox wordt geëvalueerd of het juiste product nog op de juiste manier geproduceerd wordt. Hierdoor is een zeer goede besturing van het project mogelijk.
De essentie van timeboxing is dat de tijdsperiode en het budget zijn vastgesteld, en dat binnen die beperkingen samen met de eindgebruiker of klant een stap in de ontwikkeling van het product wordt gezet. Tijd is de leidende factor; door prioriteiten te stellen wordt vervolgens bepaald welke functionaliteit binnen die tijd kan worden ontwikkeld. Hierdoor komt de nadruk te liggen op de realisatie van de eisen (de essentie) en slechtst beperkt op de realisatie van de wensen (de toeters en bellen). De techniek gaat onder meer uit van de 80/20 regel, wat wil zeggen dat 80% van het product gerealiseerd wordt in 20% van de tijd of voor 20% van het budget.
